Metoda PNF - Prorioceptive Neuromuscular Facilitation (torowanie nerwowo-mięśniowe) - celem metody PNF jest ponowna nauka (tzw. reedukacja) lub odtworzenie konkretnej funkcji ruchowej, utraconej w wyniku choroby. Jest to kompleksowa terapia, oparta o najnowszą wiedzę i osiągnięcia z dziedziny neurofizjologii. PNF jest koncepcją posiadającą własną filozofię i zasady pracy z pacjentem. Według filozofii PNF, proponowana pacjentowi terapia ma być bezbolesna i funkcjonalna, to znaczy zgodna z potrzebami ruchowymi zgłaszanymi przez chorego i wzorowana na naturalnych ruchach zdrowego człowieka. Zgodnie z koncepcją PNF badanie i terapia stanowią integralną całość i wzajemnie się implikują. Terapeuta poszukuje przyczyn problemów zgłaszanych przez pacjenta, jednak w realizacji celów wyznaczonych w terapii opiera się przede wszystkim na potencjale nie uszkodzonych bądź najsprawniejszych jego sfer ruchowych ( najsilniejszych, bezbolesnych, o największym zakresie ruchu ) i wykorzystuje je do pozyskiwania aktywności motorycznej w słabszych lub uszkodzonych obszarach narządu ruchu w oparciu o mechanizm irradiacji czyli przeniesienia pobudzenia. Takie planowanie terapii wymaga znajomości anatomii funkcjonalnej ciała ludzkiego oraz zasad biomechaniki i fizjologii skurczu mięśniowego. Metoda PNF znajduje zastosowanie w bardzo wielu jednostkach chorobowych, głównie z dziedziny neurologii i ortopedii. Efekty terapii są bardzo szybko odczuwalne, mogą być widoczne już po jednym lub kilku powtórzeniach danej procedury leczniczej. Metoda ta wykazuje również niezwykłą skuteczność w walce z bólem stawów i mięśni. Wykorzystują ją najlepsi na świecie terapeuci, zarówno w sporcie jak i w największych klinikach medycznych.

Korzyści z pracy w Koncepcji PNF:

» metoda przyjazna dla pacjenta – oparta na bezbolesnej pracy, wykorzystującej silne odcinki ciała
i umiejętności chorego do ułatwiania reedukacji utraconych funkcji,
» wysoki poziom bezpieczeństwa terapii wynikający z integracji zabiegu z diagnostyką,
» możliwość pracy z chorym na każdym poziomie dysfunkcji – zabezpieczenie terapią wszelkich funkcji
od ruchowych do wegetatywnych,
» wysoki poziom edukacji pacjenta, oparty na współuczestnictwie w planowaniu terapii oraz kontynuacji
ćwiczeń w formie programu domowego,
» niewielkie wymagania sprzętowe,
» duża efektywność prowadzonej terapii, wynikająca z dokładnej analizy problemu i ukierunkowanych oddziaływań.


materiał opracowany na podstawie informacji zawartych na www.ipnfa.pl


  • Polityka
    Prywatności